Васiль Чэпiк — гаспадар, лідар, чалавек

Ён быў гаспадаром, лідарам, чалавекам слова і справы

       Людзей, якія пакінулі незабыўны след у грамадстве або ў асобным рэгіёне, памятаюць доўга, некаторых — стагоддзямі. Пра асобных памяць жыве вечна. 

читать дальше

582 просмотров всего, 0 просмотров сегодня

Алена Васільеўна Вазняк – “Ні хвіліны без справы.”

       Працоўны стаж Алены Васільеўны Вазняк складае 42 гады, трыццаць з іх яна адпрацавала ў пральні райбыткамбіната. Шчыруе тут і сёння.

читать дальше

143 просмотров всего, сегодня нет просмотров

Ніна Баляславаўна Торапава

Ніна Баляславаўна Торапава     Аднойчы ў дзяцінстве яна глядзела па тэлевізары мастацкі фільм пра завод. Маштабы прадпрыемства і вялікая і дружная сям’я яго работнікаў моцна запалі ў душу. “Вось бы і мне так па жыцці”, — не раз гаварыла сабе. читать дальше

56 просмотров всего, 0 просмотров сегодня

Іосіф Фаміч Сушко – “Спадчына”

       4 снежня ў Палацы культуры горада Маладзечна адбыўся юбілейны вечар, прысвечаны 55-годдзю заслужанага аматарскага калектыву ансамбля песні і танца “Спадчына”, нязменным кіраўніком якога з’яўляецца наш зямляк — таленавіты кампазітар, заслужаны работнік культуры Рэспублікі Беларусь Іосіф Фаміч Сушко. читать дальше

159 просмотров всего, 0 просмотров сегодня

Игорь Прокопович – Поставы

 

Краевед. Историк. Поэт. Родился 9 декабря 1960 года. Преподает географию в СШ №1 и районной гимназии в городе Поставы.

читать дальше

2,416 просмотров всего, 0 просмотров сегодня

ЛЕАНIД ТРУБАЧ

     З 1977 г пражываў у Паставах. Вучыўся ў васьмігадовай школе N 4, скончыў 10 класаў у СШ N 1 у 1980 годзе.

читать дальше

927 просмотров всего, 0 просмотров сегодня

САМЫ ЦIКАВЫ ЧАЛАВЕК У ПАСТАВАХ

       Калі вам нешта трэба ў Паставах, вас абавязкова накіруюць да гэтага чалавека. Вось я, напрыклад, шукаючы матэрыялы па гісторыі літаратуры, спачатку патэлефанавала ў мядзельскі музей — і мне сказалі: «А лепей вам запытацца ў Пракаповіча». читать дальше

129 просмотров всего, 0 просмотров сегодня

Яраслаў Магіль­ніцкі – “Вельмі спадзяюся, што зноў будзем разам”

Яраслаў Магіль­ніцкі

 Магіль­ніцкі (фота з аткытых крыніц інтэрнэту)

     Пастаўчаніну Уладзіміру Магільніцкаму не было і года, калі бацьку забралі на вайну, з якой ён не вярнуўся. Сям’я тады жыла ў вёсцы Вайшкуны Лынтупскага сельсавета. Калі маці пісала пісьмы на фронт, то прыкладвала сынаву руку на лісток паперы і абрысоўвала пальчыкі і далонь.

читать дальше

143 просмотров всего, 0 просмотров сегодня