Вядомыя медыкі Пастаўшчыны

 

Вілейта Пётр Альфонсавіч, кандыдат медыцынскіх навук.

Вілейта Пётр Альфонсавіч, кандыдат медыцынскіх навук.

   Вілейта Пётр Альфонсавіч, кандыдат медыцынскіх навук. Нарадзіўся 19 чэрвеня 1959 г. у г. Паставы. Пасля заканчэння СШ № 2 у 1976 г. паступіў у Віцебскі дзяржаўны медыцынскі інстытут.

Адтуль у 1981 г. перайшоў вучыцца ў Куйбышаўскі медыцынскі інстытут на вайскова-медыцынскі факультэт. Пасля атрымання вышэйшай адукацыі з 1983 г. служыў у РСФСР, спачатку ў г. Обь, а потым у г. Омск начальнікам медыцынскай службы палка.

У 1989-1991 гг. вучыўся ў Ваенна-медыцынскай акадэміі імя С.М. Кірава ў г. Санкт-Пецярбург, пасля чаго працаваў малодшым і старшым навуковым супрацоўнікам Навукова-даследчага цэнтра Штаба тылу Узброенных Сіл РФ.

У 1994 г. абараніў кандыдацкую дысертацыю, якая была прысвечана пытанням тэхнічнага абсталявання медыцынскіх фарміраванняў для ліквідацыі тэхнагенных катастроф.

Мае 45 навуковых прац, 20 з якіх друкаваныя. Тэматыка прац звязана з пытаннямі развіцця і прымянення тылу УС РФ, вайскова-эканамічнага абгрунтавання мерапрыемстваў па будаўніцтву УС РФ і вайсковага бюджэту, мадэляванне працэсаў медыцынскага забеспячэння УС і ацэнкі эфектыўнасці дзейнасці медыцынскай службы.

У 1998-2000 гг. працаваў старшым выкладчыкам кафедры кіравання і эканомікі вайсковай аховы здароўя Ваенна-медыцынскай акадэміі. У 2000 г. звольніўся з шэрагаў УС РФ у званні палкоўніка медыцынскай службы. З таго часу працуе ў камерцыйных арганізацыях на кіруючых пасадах. 

 

Дарафееў Барыс Фёдаравіч,доктар медыцынскіх навук.

Дарафееў Барыс Фёдаравіч,доктар медыцынскіх навук.

   Дарафееў Барыс Фёдаравіч, доктар медыцынскіх навук. Нарадзіўся 23 лютага 1950 г. у сялянскай сям’і ў в. Астаноўка Шаркаўшчынскага раёна.

Пасля заканчэння Варапаеўскай СШ паступіў у Гродзенскі дзяржаўны медыцынскі інстытут, які скончыў у 1974 г. Потым да 1984 г. працаваў асістэнтам на кафедры фармакалогіі гэтага інстытута. Там жа ў 1980 г. пад кіраўніцтвам яшчэ аднаго выпускніка Варапаеўскай школы, члена-карэспандэнта АН Беларусі Майсяёнка А.Г., Барыс Фёдаравіч абараніў кандыдацкую дысертацыю.

У 1994 г. Дарафееў Б.Ф. абараніў доктарскую дысертацыю ў галіне даследаванняў таксікалагічных і фармакакінетычных уласцівасцяў вытворных пантатэнавай кіслаты.

У 1995 г. атрымаў званне прафесара. З’яўляецца аўтарам больш 100 навуковых публікацый. Навуковыя даследаванні ў асноўным прысвечаны фармакакінетычным і фармакадынамічным асаблівасцям вытворных пантатэнавай кіслаты, эксперыментальна-клінічнаму вывучэнню пікамілона.

У 90-х гг. пераехаў у Гомель, дзе ўзначаліў кафедру фармакалогіі Гомельскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта. З’яўляўся членам рэдкалегіі часопіса «Вестник фармации» і Прэзідыума рэспубліканскага таварыства фармаколагаў, старшынёй Гомельскага таварыства фармаколагаў, членам фармакалагічнага камітэта Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь.

Дарафееў Барыс Фёдаравіч памёр у 2002 г.  

 

Залуцкі Іосіф Віктаравіч,прафесар, доктар медыцынскіх навук.

Залуцкі Іосіф Віктаравіч,прафесар, доктар медыцынскіх навук.

   Залуцкі Іосіф Віктаравіч, прафесар, доктар медыцынскіх навук. Нарадзіўся 5 верасня 1950 г. у в. Мумішкі Камайскага с/с Пастаўскага раёна.

У 1969 г. закончыў Маладзечненскае медыцынскае вучылішча. У 1978 г. з адзнакай закончыў лячэбны факультэт Мінскага медыцынскага інстытута.

Працаваў клінічным ардынатоарам, урачом-радыёлагам радыёлагічнага аддзялення Навукова-даследчага інстытута анкалогіі і медицинской радыялогіі Міністэрства аховы здароўя БССР (1978–1982).

Пасля заканчэння аспірантуры (1982–1985) працаваў малодшым, старшым навуковым супрацоўнікам лабараторыі гіпертэрміі і клінічнай тэрапіі (1985–1990), старшым навуковым супрацоўнікам аддзялення рэабілітацыі, кіраўніком, затым вядучым навуковым супрацоўнікам аддзялення рэабілітацыі і брахітэрапіі (1990–1994), загадчыкам аддзялення агульнай анкалогіі і пластычнай хірургіі НДІ анкалогіі і медыцынскай радыялогіі (1994).

У 1986 г. абараніў кандыдацкую дысертацыю, у 1994 г. — доктарскую. У 2000 г. яму нададзена вучонае званне прафесара. У 2000 г. прызначаны дырэктарам ДУ «НДІ анкалогіі і медыцынскай радыялогіі імя Н.Н. Аляксандрава». З 1999 па 2007 г. Быў загадчыкам кафедры анкалогіі Беларускай медыцынскай акадэміі паслядыпломнай адукацыі.

У 2004 г. І. Залуцкі абраны членам-карэспандэнтам НАН Беларусі. На працягу доўгіх гадоў (2001–2009) Іосіф Віктаравіч каардынаваў працу анкалагічнай службы рэспублікі, актыўна займаўся даследаваннямі ў вобласці эпідэміялогіі, прафілактыкі і ранняга выяўлення пухлін. З 15 студзеня 2010 г. працаваў намеснікам акадэміка-сакратара аддзялення медыцынскіх навук НАН Беларусі.

З 26 снежя 2010 г. прызначаны дырэктаром ГНУ «Інстытут фізіялогіі» НАН Беларусі. Пад яго кіраўніцтвам абронена 15 кандыдацкіх і 4 доктарскія дысертацыі. Ён аўтар 213 навуковых і навукова-метадычных работ, 4 манаграфій, мае 12 патэнтаў.  

 

   Зуйкоў Андрэй Яўгенавіч, кандыдат сельскагаспадарчых навук. Нарадзіўся ў 1954 г. у г.п. Варапаева.

Пасля заканчэння ў 1976 г. Беларускай сельскагаспадарчай акадэміі працаваў у Беларускім навукова-даследчым інстытуце бульбагадоўлі і гароднінагадоўлі старшым лабарантам, малодшым навуковым, навуковым і старшым навуковым супрацоўнікам у аддзеле селекцыі бульбы.

З 1978 г. з’яўляўся намеснікам загадчыка аддзела. У 1993 г. пераведзены на працу ў Дзяржаўную камісію па гатункавыпрабаванню сельскагаспадарчых культур на пасаду начальніка аддзела па прыёмцы, рэгістрацыі гатункаў, ахове аўтарскіх дасягненняў, міждзяржаўных і замежных сувязяў. З 1996 г. працаваў на пасадзе намесніка дырэктара па знешнеэканамічных сувязях у ТАА «Рутшаг».

З 2003 г. працуе індывідуальным прадпрымальнікам. У цяперашні час практычна завяршыў прадпрымальніцкую дзейнасць. У 1988 г. абараніў навуковую ступень кандыдата сельскагаспадарчых навук па спецыяльнасці селекцыя і насеннегадоўля. Тэма дысертацыі: «Стварэнне зыходнага матэрыялу для вывядзення гатункаў бульбы для прамысловай перапрацоўкі».

З’яўляецца аўтарам раянаваных у Расійскай Федэрацыі гатункаў бульбы «Гранат», «Верас», у Рэспубліцы Беларусь — «Скарб», «Дэльфін», «Крыніца».   

 

   Лаўрыновіч Альфонс Браніслававіч, заслужаны ўрач БССР. Нарадзіўся 18 чэрвеня 1932 года ў Паставах. Яго бацька, Браніслаў Ануфрыевіч Лаўрыновіч (1890 — 1943 гг.) — сын селяніна.

У час Першай сусветнай вайны атрымаў медыцынскую адукацыю, служыў ваенным фельчарам у царскай арміі. Пры Польшчы валадаў невялікай гандлёвай крамай. Маці, Альбіна Вікенцеўна з Рамбальскіх (1890 — 1979 гг.) — дачка гаспадара невялікай пякарні ў Паставах. Хатняя гаспадыня, была выдатнай швачкай.

У сям’і было тры дачкі і малодшы сын Альфонс. Маці марыла, каб сын стаў ксяндзом, але ранняя смерць бацькі адыграла вырашальную ролю ў выбары іншай прафесіі. У 1951 годзе закончыўшы амаль на выдатна Пастаўскую рускую сярэднюю школу, паступіў у Мінскі дзяржаўны інстытут, які закончыў з адзнакай.

У 1956 годзе падчас праходжання ардынатуры ў Гродна ажаніўся са сваёй аднакурсніцай, ураджэнкай Мядзельшчыны, Леанілай Уладзіміраўнай Русак. 1 жніўня 1957 года сям’я Лаўрыновічаў па размеркаванню прыехала працаваць ва ўчастковую бальніцу ў мястэчка Гальшаны Ашмянскага раёна, дзе Альфонс Браніслававіч заняў пасаду галоўнага ўрача, а Леаніла Уладзіміраўна, як урач-педыятр, стала весці раддом і дзіцячае аддзяленне. З энтузіязмам узяліся за працу Лаўрыновічы.

Альфонс Браніслававіч дабіўся пераводу бальніцы ў лепшыя ўмовы: збудавалі дом для амбулаторыі, дзіцячай кансультацыі, прыёмную, зубны, працэдурны і аглядны кабінеты. Потым былі аддадзены пад бальніцу 4 корпусы былога заатэхнікума. База бальніцы значна расшырылася, дасягнула 50 ложкаў. А.Б.Лаўрыновіч быў не толькі выдатным арганізатарам, дасведчаным лечачым урачом першай катэгорыі, уважлівым, чулым чалавекам, але і ўмелым настаўнікам.

Сваімі ведамі ён дзяліўся з маладымі калегамі-ўрачамі, якія працавалі ці стажыраваліся ў бальніцы. Праводзілася вялікая прафілактычная работа па папярэджанню захворванняў, працаваў цэнтр санітарнай асветы, санітарныя дружыны школы і саўгаса займалі прызавыя месцы.

Карпатлівая праца ўрача была дастойна адзначана дзяржавай. Ганараваны знакамі «Выдатнік санітарнай абароны СССР», «Выдатнік аховы здароўя», «Ганаровы донар СССР», медалём»За доблесную працу ў адзнаменаванне 100-годдзя з дня народзін У.І.Леніна» і медалём Н.І.Пірагова за заслугі ў гуманітарнай дзейнасці. У 1978 годзе прысвоена ганаровае званне»Заслужаны ўрач БССР«.

Працаваў да лета 2004 года, ад перанесенага інсульта памёр 13 верасня 2007 года.

У сувязі з 80-годзем са дня яго нараджэння 18 чэрвеня 2012 года на будынку Гальшанскай участковай бальніцы ўстаноўлена мемарыяльная дошка.   

 

Майсяёнак Андрэй Георгіевіч, беларускі вучоны ў галіне біяхіміі, урач, гісторык медыцыны, краязнаўца, грамадскі дзеяч.

Майсяёнак Андрэй Георгіевіч, беларускі вучоны ў галіне біяхіміі, урач, гісторык медыцыны, краязнаўца, грамадскі дзеяч.

  Майсяёнак Андрэй Георгіевіч, беларускі вучоны ў галіне біяхіміі, урач, гісторык медыцыны, краязнаўца, грамадскі дзеяч. Біяхімік, вітамінолаг.  

Член карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2000), доктар біялагічных навук (1997), прафесар (1997).

Нарадзіўся 1 чэрвеня 1943 года ў Глыбокім. Бацька Георгій Нічыпаравіч — вядомы ў рэгіёне лекар, маці Антаніна Фёдараўна — педагог, біёлаг. Абое абсальвенты Віленскага Універсітэта імя Стэфана Баторыя.

З 1948 года пражываў у г.п. Варапаева, куды перайшоў працаваць бацька, дзе і закончыў сярэднюю і музычную школы. У 1965 годзе скончыў Гродзенскі дзяржаўны медыцынскі інстытут . У 1965-1970 гады аспірант, малодшы навуковы супрацоўнік, асістэнт Гродзенскага медыцынскага інстытута. У 1970 — 1980 гг. старшы навуковы супрацоўнік, вучоны сакратар, у 1980-1985 гг. загадчык лабараторыі Аддзела рэгуляцыі абмену рэчываў АН БССР.

З 1985 г. супрацоўнік Інстытута біяхіміі АН БССР. У 1992-1996 гг. намеснік дырэктара, у 1996 — 1998 гг. в.а. дырэктара, з 1998 г. загадчык лабараторыі Інстытута біяхіміі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.

З 2006 загадчык аддзела Інстытута біяхіміі біялагічна актыўных злучэнняў Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. Аўтар больш за 450 навуковых прац, 7 манаграфій, 20 патэнтаў і пасведчанняў на вынаходніцтвы. Аўтар шматлікіх артыкулаў па гісторыі медыцыны на Беларусі.

Вядзе актыўную грамадскую і краязнаўчую дзейнасць: у 1990 г. быў абраны намеснікам старшыні камісіі Гродзенскага аблсавета па навуцы, культуры і адукацыі, годам раней узначаліў Гродзенскую краязнаўчую асацыяцыю. А. Г. Майсяёнак адзін з ініцыятараў і актыўных удзельнікаў традыцыйных Браслаўскіх і Навагрудскіх краязнаўчых чытанняў, канферэнцый «Наш радавод», якія праводзяцца штогод на Гродзеншчыне. Быў старшынёй аргкамітэта міжнародных гісторыка-краязнаўчых чытанняў у Лідзе (1993 г.), адзін з заснавальнікаў беларускага фонду А. Міцкевіча.

3 1991 г. актыўна займаецца стварэннем нацыянальнага фонду рукапісаў, старадрукаў, рэдкай кнігі і перыёдыкі імя Я. Храптовіча.

За сваю паспяховую навуковую і грамадскую дзейнасць А. Г. Майсяёнак быў узнагароджаны медалём «За працоўную адзнаку». Ён лаўрэат міжнароднай польскай прэміі за беларуска-польскае супрацоўніцтва ў галіне культуры.

Да свайго 60-гадовага юбілею атрымаў (адначасова з пісьменніцай Вольгай Іпатавай) прэмію Барыса Кіта, якая была ўручана на юбілейнай вечарыне 30 мая ў Гродне, у сценах старажытнага замка.У сувязі з юбілеем А. Г. Майсяёнак атрымаў ганаровае званне міжнароднага біяграфічнага інстытута «Чалавек года — 2003».   

Майсяёнак Георгій Нічыпаравіч, хірург.

Майсяёнак Георгій Нічыпаравіч, хірург.

 Майсяёнак Георгій Нічыпаравіч, хірург. Нарадзіўся 7 красавіка (н.ст,) 1912 года ў вёсцы Нарач (зараз Вілейскі раён) у сям’і настаўніка царкоўна-прыхадской школы.

Сям’я пражывала спачатку ў Барунах (Ашмяншчына), дзе бацька працаваў аканомам мясцовай настаўніцкай семінарыі, а падчас Першай сусветнай вайны разам з семінарыяй прышлося эвакуіравацца ў мястэчка Вілебічы Ноўгарадскай губерні. Тут перажылі рэвалюцыю, бальшавіцкі тэрор, паслярэвалюцыйны голад , ад якога цяжка захварэла і памерла маці Георгія. Вельмі дапамаглі глыбоцкія дзядзькі Афрыкан і Мікалай, якія забралі асірацелых дзяцей і іх бацьку, які ў той час быў святаром.

Неўзабаве сям’я пераехала на Пастаўшчыну ў вёску Андроны, дзе айцец Нічыпар атрымаў прыход . 10-годдзе Георгія адзначылі ў Сцефанпальскім прыходзе, што на Дзісненшчыне. Тут айцец Нічыпар перабудаваў царкву і, карыстаючыся павагай мясцовага духавенства, стаўся Дзісненскім благачынным.

Пасля няўдалай спробы навучання ў Віленскай духоўнай семінарыі, юнак Георгій пачаў вучобу ў дзяржаўнай польскай гімназіі ў Дзісне, якую скончыў у 1922 годзе.

У 1923 годзе паступіў у Віленскі Універсітэт імя Стэфана Баторыя спачатку на юрыдычны, а ў 1924 годзе на медычны факультэт. Пасля атрымання дыплома і непрацяглай працы ў Віленскім шпіталі імя Св. Якуба, малады доктар ук 1940 годзе вырашае эміграваць з буржуазнай Літвы ў Савецкую Беларусь. Гэта значыць да бацькі, нявесты, да родных мясцін. Але ніхто яго не чакае на Дзісеншчыне, апрача родных людзей. Новай уладзе не патрэбны доктар з польскім дыпломам, тым больш сын папа.

Аднак неўзабаве на Глыбоччыне ўзнік новы раён — Пліскі і там быў патрэбны лекар ў раённы шпіталь, які знаходзіўся ўмястэчку Лужкі. Там працаваў вядомы на ўсю Віленшчыну доктар Шыран і вось з ім і давялося працаваць маладому лекару і шмат чаму навучыцца. Тут, у Лужках пачала сваё сумеснае жыццё маладая сям’я Майсяёнкаў. Жонка Антаніна ў 1940 годзе пачала працаваць завучам Лужкоўскай сярэдняй школы, дарэчы разам са славутым Язэпам Драздовічам.

Подых новай нямецкай навалы адчулі раптоўна. На другі дзень вайны згодна даносу партыйнага работніка ў НКУС быў арыштаваны і расстраляны ў беразвецкім канвоі доктар Шыран, як і шмат іншых спецыялістаў і інтэлігентаў з польскіх часоў. Настаў час нямецка-фашысцкага навалы. Маладая сям’я вырашыла пераехаць у Глыбокае, дзе мелася магчымасць зарабіць на хлеб.

Спачатку займаўся прыватнай практыкай, працаваў у Галубіцкай амбулаторыі, нарэшце атрымаў пасаду хірурга ў Глыбоцкім шпіталі. Жыццё ў Глыбокім пастаянна пагаршалася. 1 чэрвеня 1943 года нарадзіўся сын Андрэй, але хутка доктар Георгій за нязгоду працаваць доктарам у паліцыі ў 24 гадзіны быў высланы за межы Глыбокага.

Акупацыйныя ўлады месцам высылкі прызначылі суседні раён. Тут, у мястэчку Пліса працаваў у паліклініцы паміж калючым дротам і лесам, адкуль мясцоваму гарнізону не давалі спакою партызаны. Узімку 1944 года перавялі на працу ў знаёмыя Лужкі, дзе і сустрэў прыход Чырвонай Арміі. Адшукаў жонку і сына ў сям’і дзядзькі Афрыкана і вярнуўся ў Глыбокае.

Але савецкая ўлада, якая ізноў усталявалася, не знайшла месца працы, таму падлягаў прызыву ў армію, як радавы. На шчасце Георгія Нічыпаравіча маршавы батальён пачаў размяшчацца менавіта на сядзібе цесця ў Шаркоўшчынскім раёне. Вельмі хутка пра гэта перадалі раённай уладзе і, неўзабаве, партызанскі камандзір і фельчар Цемахаў павёз на кані знойдзенага доктара ў Шаркоўшчыну. Гэта быў час эпідэміі тыфу.

Георгій Нічыпаравіч быў прызначаны Дзяржінспектарам раёна і адначасова лекарам-хірургам. З восені 1944 года па зіму 1947 года працаваў за некалькіх. Была спынена эпідэмія, і шмат мясцовых людзей атрымалі ўрачэбную дапамогу. Сябрам па працы стаў былы германавіцкі лекар Мікалай Герасімовіч, з якім падзяліў усе турботы пасляваеннага лекарскага жыцця.

Дзякуючы працы ў ваенна- ўрачэбнай камісіі быў узнагароджаны медалём перамогі. Аднак хацелася хірургічнай працы, перспектывы якой у Шаркоўшчыне былі малыя. З гэтай нагоды пераехаў на працу ў Дунілавіцкі раён, дзе ў Варапаеўскай бальніцы адчыніў у 1948 годзе хірургічнае аддзяленне. Тут і працаваў нязменна хірургам (а шмат часу і адзіным хірургам раённай бальніцы) да лета 1976 года.

У г.п. Варапаева (да 1959 года раённы цэнтр Полацкай, а пазней Маладзечненскай вобласці) добра ведаюць сям’ю Майсяёнка. Шмат каму дапамог гэты нястомны лекар, ён сумленна і прынцыпова адносіўся да сваёй справы. Былі і непрыемнасці за рэлігійнасць, за схільнасць да традыцый Віленскай школы лекараў, за цвярозы лад жыцця. Шанавалі доктара і яго жонку Антаніну Фёдараўну (шматгадовую выкладчыцу біялогіі Варапаеўскай школы) за павагу да людзей, за добразычлівасць, за рафінаваную інтэлігентнасць.

Каб прыстойна выйсці на пенсію, Георгій Нічыпаравіч, адпрацаваўшы 37 гадоў лекарам і ў тым ліку 30 гадоў хірургам, быў вымушаны перайсці на лекарскую пасаду ў дом састарэлых і інвалідаў. Не лепшым чынам склаліся адносіны з калегамі па працы, і ў 1976 годзе сям’я пераехала на сталае жыццё ў Гродна, дзе раней ужо ўладкаваліся сын і дачка. Георгій Нічыпаравіч яшчэ думаў папрацаваць, але абставіны склаліся неспрыяльна.

У 1980 годзе ад цяжкай хваробы памерла жонка. Так і застаўся Георгій Нічыпаравіч удаўцом, прысвячаючы свае сілы і памяць дапамозе дзецям і пішучы ўспаміны. Некаторыя з яго матэрыялаў друкаваліся ў перыядычных выданнях, а таксама ў «Краязнаўчай газеце».

Памёр Георгій Нічыпаравіч 17 ліпеня 2003 года.   

 

Макарэвіч Веслаў Антоні.

Макарэвіч Веслаў Антоні.

 Макарэвіч Веслаў Антоні. Нарадзіўся 13 чэрвеня 1935 годаў Вільні, лекар, навуковец.

Сваё раннее дзяцінства, з 1937 года па 1943 год, правёў у Паставах, дзе працаваў яго бацька.

У Гданьску з верасня 1945 года. У 1960 годзе закончыў Лекарскай факультэт Гданьскай Медыцынскай Акадэміі (ГМА). У перыяд навучання працаваў на Аддзяленні фізіялагічнай хіміі ГМА, з 1960 года працаваў на Кафедры і Аддзяленні Біяхіміі.

З 1964 года — доктар, з 1975 года — доктар навук, з 1988 года — прафесар тытулярны, з 1995 года — прафесар ардынарны. Кіраўнік кафедры медыцынскай біятэхналогіі супольнага Міжнавучальнага факультэта Біятэхналогіі (Гданьскі Універсітэт (ГУ) — Гданьская Медыцынская Акадэмія). У 1981 — 1984 гадах прадэкан Лекарскага факультэта, у 1987 — 1993 гадах прарэктар ГМА.

З 1993 года першы дэкан Міжнавучальнага факультэта біятэхналагіі (ГУ — ГМА). У 1999 — 2005 гады — рэктар Гданьскай Медыцынскай Акадэміі, у 2002 — 2005 гады старшыня Рады Рэктараў Паморскага ваяводства. На пенсіі з 2005 года, член Рады Фонда Прытулкаў (Хоспісаў) у Гданьску, з 2011 года старшыня праўлення Фундацыі Дапамогі Лекарам- Старэйшынам Акруговай Лекарскай Палаты ў Гданьску.

З 2005 года галоўны рэдактар «Газеты ГМА». Спецыяліст у сферы энзымалогіі, амоніогенэзы і метабалізму пурынавых звязак. У перыяд з 1997 — 1999 гадаў кіраўнік European Society for the Study of Purine and Pyrimidine Metabolism in Man.

З 1990 года член-заснавальнік Lions Club Gdańsk Neptun, у 1995–1996 і ізноў у 2008–2009 гадах губернатар Акругі 121 Polska, Lions Clubs International. Узнагароджаны ардэнамі: «Крыж Кавалерскі Адраджэння Польшчы» (1988), «Крыж Афіцэрскі Адраджэння Польшчы» (2005).   

 

Маліноўскі Іосіф Іосіфавіч. Кандадат медыцынскіх навук.

Маліноўскі Іосіф Іосіфавіч. Кандадат медыцынскіх навук.

 Маліноўскі Іосіф Іосіфавіч. Кандадат медыцынскіх навук. Нарадзіўся ў 1940 годзе ў в. Свіраны (Пастаўскі раён).

У 1962 годзе закончыў Мінскі медыцынскі інстытут. З 1970 года — хірург, аспірант, малодшы навуковы супрацоўнік, а з 1981 года — старшы навуковы супрацоўнік лабараторыі гіпертэрміі і комплекснай тэрапіі НЛІ анкалогіі і медыцынскай радыялогіі.

Даследаваў дамінаванне і комплекснае лячэнне хворых на злаякасныя новаўтварэнні з прымяненнем гіпертэрміяных уздзеянняў, рэгіянарны і экстракарпаральны кровазварот.

Аўтар 52 науковых прац і 20 рацыяналізатарскіх прапаноў.

Памёр у 1994 годзе.   

 

Мурзёнак Пётр Пятровіч

Мурзёнак Пётр Пятровіч

 Мурзёнак Пётр Пятровіч (нар. 8 мая 1951, вёска Дунілавічы, Пастаўскі раён, Віцебская вобласць) — беларускі вучоны ў галіне фізіялогіі, доктар медыцынскіх навук (1991).

У 1974 годзе закончыў Мінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут. З 1974 па 1984 працаваў у Беларускім НДІ пералівання крыві, з 1984 года ў Інстытуце фізіялогіі НАН Беларусі, з 1991 — 98 гг. загадчык лабараторыі. Прафесар. Таксама працаваў загадчыкам кафедры ва Універсітэце Экалогіі ім. Сахарава.

Мае 157 навуковых працаў па імунафізіялогіі, нейраімуналогіі, экалагіянай фізіялогіі. З 1998 года жыве і працуе ў Канадзе«. Грамадскі дзеяч беларускай дыяспары.

У 2001-2005 гадах быў старшынёй Згуртавання беларусаў Канады (ЗБК). Паэт, публіцыст. Галоўны рэдактар інтэрнэт часопіса «Сакавік» (sakavik.net).   

Пашко Зыгмунт Станіслававіч, прафесар медыцыны.

Пашко Зыгмунт Станіслававіч, прафесар медыцыны.

  Пашко Зыгмунт Станіслававіч, прафесар медыцыны. Нарадзіўся ў 1929 годзе ў мястэчку Кабыльнік Пастаўскага павета.

Яго бацька Станіслаў працаваў там настаўнікам ва ўсеагульнай школе. У сям’і Пашко было трое дзяцей — старэйшая дачка Зузанна, Зыгмунт і малодшая Ядвіга.

У 1937 годзе бацька быў пераведзены па службе ў павятовае мястэчка Паставы. Там сям’я пражывала на вуліцы Паркавай. У Паставах Сям’ю Пашко застаў выбух вайны. Адразу на пачатку вайны бацька Зыгмунта быў арыштаваны органамі НКУС. У верасні 1941 года бацька (Станіслаў) быў вызвалены і ўступіў у Армію Андэрса.

У 1945 годзе маці Зыгмунта з дзецьмі пакінула Віленшчыну і першым эшалонам 1 траўня 1945 года прыехала ў Плоньск. У Плоньску Зыгмунт закончыў агульнаадукацыйныя гімназію і ліцэй, а таксама здаў экзамен на атэстат сталасці. На выбар Гданьска, як горада будучай вучобы на лекара, значны ўплыў напэўна меў кантакт з сям’ёй Макарэвічаў, таму што Ян Макарэвіч як лекар быў гатовы аказаць яму разнародную дапамогу.

Сям’я Макарэвічаў таксама рэпатрыіравалася з Паставаў. Зыгмунт у 1948 — 1953 гадах вывучаў медыцыну на Лекарскім факультэце Медыцынскай Акадэміі ў Гданьску, куды быў пераведзены Лекарскі факультэт Віленскага Універсітэта імя Стэфана Баторыя. Падчас вучобы, з 1950 года быў задзейнічаны, як асістэнт у Аддзяленні Фізіялагічнай Хіміі Гданьскай Медыцынскай Акадэміі, якім кіраваў прафесар Уладзімір Мазалоўскі.

Пасля атрымання дыплому ў 1953 годзе, Зыгмунт пакінуў Гданьск і спачатку працаваў як асістэнт у Аддзяленні Агульнай Эксперыментальнай Паталогіі Шлёнскай Медычнай Акадэміі ў Забжу, дзе быў доктарам. Потым з лютага 1956 года працаваў у Інстытуце Анкалогіі ў Варшаве. Там застаўся прафесарам і кіраваў вялікай даследчай групай, якая займалася малекулярнай генэтыкай пухлін, і ў асаблівасці ракам грудзей, эксперыментальнай эндакрыналогіяй і анкалогіяй.

Быў навуковым кансультантам 8 дактарантаў і навуковым апекуном многім іншым працаўнікам. У 90-х гадах Зыгмунт працаваў некалькі гадоў па кантракце ў Кувейце. Яго сын Андрэй, які нарадзіўся ў 1956 годзе стаў таксама лекарам і працуе ў Цэнтры Анкалогіі Інстытута імя Марыі Складоўскай-Кюры ў Варшаве.

Зыгмунт памёр заўчасна, 22 чэрвеня 2006 года, хутка пасля выхаду на пенсію.   

 

 Цыбульскі Напалеон Нікодэм, прафесар медыцыны

Цыбульскі Напалеон Нікодэм, прафесар медыцыны

 Цыбульскі Напалеон Нікодэм, прафесар медыцыны. Нарадзіўся 14 верасня 1854 года ў фальварку Крываносы (зараз Пастаўскі раён, Камайскі с/с).  

Сын Юзэфа Напалеона гербу «Праўдзіч» і Марцыяны з Гутаровічаў. Закончыў гімназію ў Мінску, а затым навучаўся медыцыне ў Ваенна-Медыцынскай Акадэміі ў Пецярбургу. Дыплом урача атрымаў у 1880 годзе cum eximia laude (з асобай пахвалой).

У 1877 — 1885 гадах працаваў у Ваенна-Медыцынскай Акадэміі як асістэнт на кафедры фізіялогіі ў Івана Тарханава. У 1885 годзе атрымаў ступень доктара медыцыны на падставе працы «Исследования над скоростью движения крови посредством фотогемотахометра». У тым самым годзе перавёўся ў Кракаў і пачаў працаваць загадчыкам кафедры фізіялогіі ў Ягелонскім Універсітэце.

У 1887 — 88 і 1895 — 96 гадах выконваў функцыі дэкана медыцынскага факультэта, у 1904 — 1905 гады — рэктара, і з 1905 — 1909 гады — прарэктара навучальнай установы. Быў заснавальнікам і стваральнікам кракаўскай фізіялагічнай школы, з 1887 года — карэспандэнтам, а з 31 кастрычніка 1891 года сапраўдным членам Акадэміі Навук. Напалеон Цыбульскі з’яўляецца стваральнікам польскай электраэнцэфалаграфіі і эндакрыналогіі.

У 1895 годзе разам з Уладзіславам Шымановічам адкрыў гарманальныя эфекты мазгавога рэчыва наднырачнікаў і ізаляваў адрэналін. Як адзін з першых у 1890 годзе атрымаў запіс электраэнцэфалаграмы (ЭЭГ) кары мозгу. Увёў у медыцыну тэрмін «наднырачнік» ці «наднырачная залоза» для біялагічна актыўных злучэнняў, выдзеляемых з мазгавога рэчыва наднырачнікаў у кроў. Разам з Адольфам Бекам правёў піянерскія ў сусветным маштабе даследаванні электраэнцэфалаграфічных хваляў.

Як адзін з першых на свеце зарэгістраваў і апісаў хуткасць лінейнага крывацёку ў соннай і сцегнавай артэрыях. Ініцыяваў у Польшчы даследаванні над гіпнозам. Пры дапамозе сканструяванага Цыбульскім фотагематахометра Анджэй Клісецкі праводзіў у 30 — 40-х гадах вядомыя даследаванні над зменамі крывянога ціску ў залежнасці ад фаз дзеяння скарачэння сэрца. Напалеон Цыбульскі з’яўляецца аўтарам каля 100 навуковых прац. Некаторыя тэзісы, якія змешчаныя ў кнізе Цыбульскага «Аб гіпнозе з фізіялагічнага пункту погляду» дазваляюць залічыць яго да пачынальнікаў канцэпцыі несвядомасці, апераджаючых ідэі Фрэйда.

Апрача медыцыны таксама цікавіўся грамадскімі праблемамі, публікуючы на гэту тэму кнігі і артыкулы. Між іншых: «Ці дзяржава і грамадства абавязаны падтрымліваць навуку?» (1895)., «У справе арганізацыі сялянскіх гаспадарак» (1896), «Навука па прычыне вайны» (1918). Быў рашучым прыхільнікам дапушчэння жанчын да медыцынскага навучання.

Разам з Одо Буйвідам заснаваў у 1891 годзе першую ў Кракаве жаночую гімназію. У 1916 годзе купіў знакаміты ў Польшчы двор (маёнтак) у Наваёвай Гуры. Памёр 26 красавіка 1919 года ў сваім кабінеце ў Аддзяленні Фізіялогіі Ягелонскага Універсітэта ў выніку інсульта.

Быў пасмяротна адзначана Камандорскім Крыжам Ордэна Polonia Restituta.   

 

 Юркевіч Алена Станіславаўна, кандыдат медыцынскіх навук.

Юркевіч Алена Станіславаўна, кандыдат медыцынскіх навук.

 Юркевіч Алена Станіславаўна, кандыдат медыцынскіх навук. Нарадзілася ў 1961 годзе ў в. Навінкі Пастаўскага раёна.

Навуковы супрацоўнік Беларускага навукова-даследчага санітарна-гігіенічнага інстытута.   

 

   Якубоўскі Хасан Мустафавіч, самы вядомы на Пастаўшчыне хірург. Нарадзіўся ў 1938 годзе ў мястэчку Мядзел Пастаўскага павета Віленскага ваяводства

ў сям’і патомнага рымара. Бацька — Мустафа Азізавіч, маці — Роза Магаметаўна. Бацьку, як сяржанта кавалерыі запасу ў пачатку верасня 1939 года забралі на фронт, адкуль ён не вярнуўся, і далейшыя звесткі пра яго лёс невядомыя.

Падчас вайны згарэла хата і сям’і прыйшлося перабрацца да бабулі ў вёску Баяры, што побач з Мядзелам. Там, у Баярах, Хасан закончыў пачатковую школу, а затым 8 класаў Мядзельскай СШ.

Потым сям’я пераехала ў Паставы, дзе ён закончыў Пастаўскую СШ № .2. Першы год пасля заканчэння школы працаваў у Паставах на энергацягніку, а затым паступіў на лекарскае аддзяленне Віцебскага медыцынскага інстытута, які ў 1963 годзе паспяхова закончыў і атрымаў кваліфікацыю хірурга.

Адразу пасля заканчэння інстытута ўладкаваўся на працу ў Пастаўскую раённую бальніцу. Спачатку працаваў урачом на хуткай дапамозе, некалькі гадоў кіраваў гэтай службай, а затым перайшоў працаваць у хірургічнае аддзяленне, дзе на працягу дзесяцігоддзя быў загадчыкам аддзялення.

Быў хірургам высокай кваліфікацыі, віртуозна валодаў скальпелем, выратаваў жыцці сотням людзей, валодаў дарам урачавання і зайздроснай працаздольнасцю і працавітасцю.

Памёр 20 лютага 1997 года (спынілася сэрца), прычым у гэты дзень паспеў зрабіць тры планавыя аперацыі. Пахаваны на татарскім Гірынскім мізары (могілках) пад Мядзелам, дзе знаходзяцца магілы яго сваякоў.   

 

Янковіч Элеанора,прафесар медыцыны.

Янковіч Элеанора,прафесар медыцыны.

 Янковіч Элеанора,прафесар медыцыны. Нарадзілася 11 лістапада 1923 года ў Ласунове, гміна Груздава, Пастаўскага павета.

Памерла 2 верасня 2003 года ў Беластоку.

Базавую школу закончыла ў Паставах, а ў 1941 годзе перапыніла навучанне ў ІХ класе па прычыне нямецкай акупацыі. Адразу пачала працаваць у Гміннай Дарожнай Адміністрацыі ў Паставах, дзе працаваў яе бацька.

Ад ліпеня 1942 года ўкрывалася ад вывазу на прымусовыя работы ў Германію, а пад канец таго года пачала працаваць у інжынера Яна Гурыновіча пры рамонце казармаў. У 1943 годзе знайшла працу ў беларускім Павятовым старостве ў Паставах, а ў 1944 годзе ў Дарожнай Адміністрацыі.

Уся сям’я пакінула Віленшчыну і пасялілася ў Ольштынскім ваяводстве (лістапад 1945 г.). Атэстат сталасці атрымала ў 1946 годзе ў Ольштыне. Навучанне ў вышэйшай медыцынскай адукацыйнай установе адбывала ў Гданьску (1946 — 1951 гг.). дыплом атрымала 21 лютага 1952 года, але ўжо ў верасні 1951 года была асістэнткай ў Клініцы Неўралогіі Медыцынскай Акадэміі ў Гданьску. Экзамен І ступені па спецыялізацыі неўралогіі здала ў 1954 годзе, ІІ ступені ў 1958 годзе.

У 1960 годзе пасля абароны працы «Дыхальныя рухі пірамідальнай сістэмы пры раннім цэрэбральным паралічу ў дзяцей» атрымала ступень доктара медыцынскіх навук. У 1967 годзе закончыла габілітацыйную дысертацыю » Пірамідальная сістэма і іншыя сістэмы цэрэбральнага параліча ў дзяцей«. Пасля атрымання тытула дацэнта, 1 жніўня 1971 года Элеанора Янковіч з кастрычніка таго ж году заняла пасаду кіраўніка Клінікі Неўралогіі Медыцынскай Акадэміі ў Беластоку. Разам з гэтай пасадай пад яе апекай знаходзіўся Аддзел дзіцячай неўралогіі, які для Элеаноры Янковіч быў базай для навуковай і клінічнай дзейнасці.

У 1983 годзе была названа надзвычайным прафесарам, а ў 1990 годзе — звычайным прафесарам. На пенсію пайшла ў 1994 годзе. У 1977 — 1978 гадах была кансультантам па справах неўралогіі Ломжынскага ваяводства, з 1979 да 1982 года рэгіянальным кансультантам па справах неўралогіі Беластоцкага, Ломжынскага, Ольштынскага і Сувальскага ваяводстваў. У 1983 годзе стала членам Нацыянальнай Спецыялізаванай групы па справах неўралогіі.

У асноўным публікавала працы са сферы клінічнай неўралогіі. Сярод вядучых даследчых тэмаў былі: пірамідальная сістэма пры цэрэбральным паралічу ў дзяцей, туберкулёзнае запаленне мазгавой абалонкі, хваробы сасудаў мозгу, эпілепсія ў дзіцячыя гады. Выпадкі сіндрому Landau’a-Kleffnera, энцэфалапатыі Kinsbourne’a i сямейнай вонкавай афтальмаплегіі апісала першай у Польшчы.

Прафесар Янковіч была аўтарам каля 200 навуковых прац. Яна ажыццявіла шэраг навуковых паездак па краіне і за мяжу. Яны датычылі перадусім дзіцячых інсультаў, між іншым на ІІ Міжнародны Рэабілітацыйны Кангрэс у Дрэздэне (1962), трохмесячны выязд у Garches пад Парыжам (1965 г., стыпендыя Міністэрства Здароўя і Сацыяльнага Забеспячэння). Таксама брала ўдзел у канферэнцыі, якая датычылася сасудзістых хвароб мозгу — у Будапешце (1971) і ў неўрапаталагічных пасяджэннях Інстытута Неўрапаталогіі ў Маскве.

У Прагу выехала на ІІ Міжнародны сімпозіум дзіцячай неўралогіі ў 1970 годзе, і на Канферэнцыі дзіцячых неўролагаў у Балгарыі ў кастрычніку 1971 года. Прафесар Элеанора Янковіч была актыўным членам Польскага Неўралагічнага Таварыства, а таксама шмат кадэнцый узначальвала Беластоцкае аддзяленне Польскага Неўралагічнага Таварыства.

У 1977 — 1980 гадах выконвала функцыі кіраўніка Беластоцкага аддзялення Секцыі Развіваючай Неўралогіі ПНТ. Належна ацэньваючы навуковыя дасягненні прафесара, яе прызначылі быць членам Сусветнай Неўралагічнай Федэрацыі, а таксама ў камітэт па даследаванню эпілепсіі пры Камітэце Неўралагічных навук ПАН. Працавала ў Рэабілітацыйнай камісіі Камітэту эксперыментальнай тэрапіі і была віцэ-кіраўніком Беластоцкага Аддзялення Польскага Таварыства Змагання з Калецтвам.

У 1987-1997 гадах была членам рэдакцыйнай калегіі «Польскай неўралогіі і неўрахірургіі». За дыдактычныя і навуковыя дасягненні атрымала шматлікія рэктарскія ўзнагароды ў перыяд працы ў Гданьску і Беластоку. Была адзначана Кавалерскім Крыжам ордэна «Адраджэння Польшчы», Залатым «Крыжам Заслугі», Ганаровай Адзнакай «За ўзорную працу ў Службе Здароўя», Срэбнай Адзнакай «Заслужаны Беласточчыны», Залатой Адзнакай «Таварыства Змагання з Калецтвам». Прафесар Элеанора

Янковіч памерла 2 верасня 2003 года.   

 

От 

из источника: http://pastavy-tour.by/krayaznaustva/slavutyya-zemlyaki/vyadomyya-lyudzi-pastaushchyny-medytsyna/

 

ФОТАГАЛЕРЭЯ   

 

 

ПОСТАВСКАЯ ЦРБ  

 

Postavskaya-bolnitsa

 

164 просмотров всего, 0 просмотров сегодня

Метки: , . Закладка Постоянная ссылка.